شب یلدا
در دوران کهن ، شب مظهر تاریکی ، تباهی و وحشت بود و مردم سعی میکردند که شب هنگام با روشن کردن آتش ، تاریکی و پلیدی را از خود دور کنند . شب یلدا ، که اولین شب زمستان و طولانی ترین شب سال است ، مظهر تسلط تاریکی بر زمین شناخته می شد و چون فردای آن ، روشنایی بر تاریکی غلبه می کرد ، ایرانیان باستان تولد دوباره خورشید را که مظهر نور و روشنایی است ، پس از چنین شب طولانی جشن می گرفتند و شادی می کردند .
یلدا واژه سریانی و به معنی تولد است ، ایرانیان قدیم در شب یلدا آتش می افروختند و تا صبح به جشن و پایکوبی می پرداختند . در این شب از آجیل و میوه های مختلفی مانند هندوانه ، انار ، خربزه ، سیب و خرمالو نیز می خوردند که هر کدام از آنها نماد خاصی بود . بعنوان مثال هندوانه که برش های مدور داشت ، نماد خورشید و یادآور گرمای تابستان و فرونشاندن عطش بود و انار صندوقچه ای از دانه های مروارید سرخ، نماد زایش و تعدد و روییدن به شمار می آمد .
و قاف حرف آخر عشق است ....
چه خوب است داشتن دوستی صمیمی که لحظه های تنهایی را پر کند و هر آن که اراده کردی در کنارت باشد . چه جالب است ، بودن چراغی که در تاریکی ها و کوره راهها در دسترس قرار گیرد و بتوانی به مدد آن راه و بیراه را از هم بشناسی.