دال کَه گیری = قایم با شک بازی
این بازی 8-6 نفر بازیکن دارد و یک نفر سر مَلا ( سرگروه ) در وسط دایره ای که بوسیله آنها درست می شود قرار می گیرد و با دو انگشت شست و اشاره خود شکل هندسی شبیه لوزی ترسیم می کند و با صدای بلند می گوید « لو لوی بَش خوریا » با شنیدن صدا بچه ها دور او جمع می شوند و انگشت اشاره خود را درون شکل مذکورمی برند و با سرعت انگشت خود را درون آن می چرخانند ، سر مَلا ناگهان چهار انگشت خود را به هم می چسباند ، انگشت اشاره هر کدام از بچه ها درون دست او باقی بماند مَلا با دست روی هر دو چشم او را می گیرد تا سایر بچه ها خود را قایم کنند سپس بچه ای که سرگروه روی چشم او را گرفته با صدای بلند می گوید «پَپ کَه بِرشیایَه ؟» سر گروه می گوید آری و چشم او را باز می کند و او به دنبال مخفی گاه بچه ها می رود هر کدام از آنها را بیابد و بتواند سیلی آرامی = ( بَل مَه چِک ) به پشت یا سر او می زند و برنده بازی می شود و فرد به دام افتاده به همین نحو زیر بار بازی می رود اما اگر نتواند هیچکدام از بچه ها را تا مقر بازی ( جایی که سرگروه مستقر است ) بگیرد باز سرگروه روی چشم او را می گیرد و بازی مجددا تکرار می شود .
چه خوب است داشتن دوستی صمیمی که لحظه های تنهایی را پر کند و هر آن که اراده کردی در کنارت باشد . چه جالب است ، بودن چراغی که در تاریکی ها و کوره راهها در دسترس قرار گیرد و بتوانی به مدد آن راه و بیراه را از هم بشناسی.